Skip to main content

'పచ్చని జీవనశైలికి ఆహ్వానం'


ఆ ఇంటి తలుపుపై 'పచ్చని జీవనశైలికి ఆహ్వానం' అని రాసి ఉంటుంది. హాలులో గోడపై పచ్చని చెట్లు, సెలయేరు, ఎగిరే పక్షులు ఉన్న అందమైన వాల్‌ పోస్టర్‌ అంటించి ఉంది. పచ్చని కిటీకీ కర్టెన్లు.. పదహారు ఇరవై చెట్లు.. అక్కడక్కడా హాఫ్‌ ఓల్ట్‌ ఎల్‌ఇడి బల్బులు.. నల్లా దగ్గర అందమైన మగ్గులు కనిపిస్తాయి. ఇంట్లో ఎక్కడా ప్లాస్టిక్‌ కవర్లు మాత్రం కనిపించవు. ఆ ఇంట్లో వాళ్లు లోకం పచ్చగా ఉండాలని కలగంటున్నారు. అందుకే పచ్చని జీవన శైలికి అలవాటు పడ్డారు. 'మాలాగా మీరూ మారండి. ఈ లోకాన్ని మార్చండి. భూమి భవిష్యత్తు మీ చేతుల్లోనూ ఉంది' అని అంటున్నారు ఆ ఇంటాయన జయప్రకాశ్‌ నంబారు. లక్షల జీతం వచ్చే సాఫ్ట్‌వేర్‌ ఉద్యోగం వదిలేసి గ్రీన్‌ ప్లానెట్‌ విజన్స్‌ సంస్థని ఎందుకు నడుపుతున్నాడో వినండి.
"అమ్మతో నాన్నతో సరదాగా ఓ సాయంత్రం.. ఆడుదాం పాడుదాం భూమిని కాపాడుదాం.. మన తరం భావితరం కలిసి భవితని కాపాడుదాం..'' ఇదే మా క్యాప్షన్‌. భవిష్యత్తు పిల్లలది. అందుకే ముందు పిల్లల్ని మార్చాలనుకున్నాను. వారి దగ్గరకు వెళ్లి పర్యావరణం గురించి ఎలా చెప్పాలి అని ఆలోచించాను. రోజుకు ఇంత చెత్త ఉత్పత్తి అవుతోందని లెక్కల్లో చెప్పాలా? భూగోళం వేడెక్కుతోందని సైన్స్‌లో చెప్పాలా? అలా అయితే వారు నేర్చుకునే పాఠాలకు వీటికి తేడా ఏముంది? అందుకే వారికి సున్నితంగా, సృజనాత్మకంగా చెప్పాలి. అలాంటి ఆలోచనల నుంచి పుట్టిందే గ్రీన్‌ ప్లానెట్‌ విజన్స్‌.

ఆలోచన ఎలా వచ్చింది..
నేను పదిహేను సంవత్సరాలు సత్యం, ఇన్ఫొటెక్‌ లాంటి పెద్ద సంస్థల్లో సాఫ్ట్‌వేర్‌ ఇంజినీర్‌గా పనిచేశాను. సింగపూర్‌లో పనిచేస్తున్నప్పుడు ఒక రోజు అక్కడ దోమల మందు(ఫాగింగ్‌) కొట్టడం గమనించాను. అలా కొట్టేముందు కరపత్రాలు పంచి తినుబండారాలపై గుడ్డలు కప్పి ఉంచమని చెప్పేవారక్కడ. కానీ మన దగ్గర అలాంటి జాగ్రత్తలు ఏమీ తీసుకోరు. ఫాగింగ్‌ తర్వాత కూడా రోడ్ల మీద అమ్మే తినుబండారాలను తింటూనే ఉంటారు చాలామంది. ఇది ఎప్పుడూ నా మనసుని కలిచివేస్తూ ఉండేది. 2006లో హైదరాబాద్‌కు వచ్చి ఉద్యోగంలో చేరాను. వర్షం వస్తే ట్రాఫిక్‌ జామ్‌, రోడ్లపై నిలిచిపోయే నీరు.. మురికి కాలువల్లో చిక్కుకునే ప్లాస్టిక్‌ కవర్లు.. నరకంలా అనిపించేది. ఒక ఆవు ఎప్పుడూ రోడ్లపై తిరుగుతూ కనిపించేది. దాని పొట్ట లావుగా ఉండేది. ఒక రోజు అది చనిపోయింది. పగిలిన దాని కడుపు నిండా ప్లాస్టిక్‌ కవర్లు. ఆ రాత్రి నిద్ర పట్టలేదు. ఒకటే ఆలోచనలు.. ఆ ఆలోచనల నుంచి పుట్టిందే గ్రీన్‌ ప్లానెట్‌.

ఓ డాడీ..
పర్యావరణ పరిరక్షణ కోసం అప్పటికే చాలా సంస్థలు పనిచేస్తున్నాయి. మరి వారు చేయలేనిది నేనేం చేయగలను? కారణాలు వెతికాను, అధ్యయనం చేశాను. మనకు మనం జాగ్రత్తగా ఉంటే పర్యావరణానికి హాని కలిగించే అంశాల్లో 25 శాతం నివారించవచ్చు. దీనికి ఒక ప్రణాళిక రూపొందించుకున్నాను. అందులో మొదటిది పిల్లలకు అవగాహన కల్పించడం. అదీ కొత్తగా.. వారికి అర్థమయ్యేలా చెప్పాలి.. ఎలా? ఒకరోజు రాత్రి పదకొండు గంటలకు నా స్నేహితుని ఇంటికి వెళ్లాను. వాడప్పుడు నేల మీద కూర్చుని ఐదో తరగతి చదివే తని కొడుకు స్కూల్లో ఏదో అడిగారని రాసిపెడ్తున్నాడు. ఎంత బిజీ లైఫ్‌లో ఉన్నా పిల్లల కోసం తల్లిదండ్రులు ఏదైనా చేస్తారు... వారు అడిగిన దానికి ఓపిగ్గా సమాధానం చెబుతారు. అదంతా ఆలోచించాక అమ్మానాన్నలను సరదాగా ఓ సాయంత్రం... ఇలా అడగమని నా పాట ద్వారా చెప్పాలనుకున్నాను. నా అనుభవాల నుంచి పదమూడు నెలలు కష్టపడి ఒక పాట రాసుకున్నాను. అదే 'ఓ డాడీ' సాంగ్‌. తండ్రి చిన్నప్పటి జీవితం గురించి ఇప్పుడు తాను అనుభవిస్తున్న జీవితం గురించి ఓ చిన్నారి ఎంత సున్నితంగా, తల్లిదండ్రులను ప్రశ్నిస్తుందో! ఆ పాట మీరూ వినండి తెలుస్తుంది. నేను సీడీ ఇచ్చిన వారికి 'ఈ భూమి భవిష్యత్తు మీ చేతుల్లోనూ ఉంది' అని స్వయంగా రాసిస్తాను. ఇది చదువుతున్న మీ చేతుల్లో కూడా.

ఇంకేం చేస్తామంటే..
ప్రముఖులతో పాడించి 2009లో ఆడియో సీడీ రూపొందించాను. 2010 జనవరిలో ఉద్యోగం మానేశాను. మా పాప మేఘన విద్యాంజలి అనే ఎకో ఫ్రెండ్లీ స్కూల్‌లో చదువుతోంది. అప్పటి వరకు ఎప్పుడూ పేరెంట్స్‌ మీటింగ్‌కి వెళ్లని నేను నా ఆలోచనలు చెప్పి పాట వినిపించాను. మంచి స్పందన వచ్చింది. మన ఇంట్లో ప్లాస్టిక్‌ కవర్‌ వాడొద్దని పిల్లలు చెబితే తల్లిదండ్రులు వినకుండా ఉంటారా? కరెంటు, నీళ్లు వృథా చేయొద్దని పిల్లలు చెబితే లైట్‌ ఆఫ్‌ చేయకుండా, కుళాయి కట్టేయకుండా ఉంటారా? ఇదే విషయాలు పిల్లలకు చెబుతున్నాను. కుళాయి తిప్పినప్పుడు చేయిని కడిగేందుకు ఉపయోగించే నీళ్లకంటే ఎక్కువ నీరు వృథాగా పోతాయి. అదే మగ్గులో పట్టుకుని కడుక్కుంటే.. అలాంటి మగ్గు పిల్లలకు ఇష్టమైన బొమ్మల ఆకారంలో ఉంటే వారు మరీ ఇష్టంగా దాన్ని వాడతారు.  ఇప్పటి వరకు రోటరీ క్లబ్‌, ప్రగతి ప్రింటర్స్‌ వారి సహకారంతో 120 పాఠశాలల్లో పిల్లలకు అవగాహన కల్పించాను. నాలుగు వేల సీడీలు పంచాను. ఇప్పుడొక కాంటెస్ట్‌ కూడా పెడుతున్నాం. సమాజంపైన సెలబ్రిటీల ప్రభావం చాలా ఉంటుంది. అందుకే చాలామందిని కలిసి నా ఆలోచనలు చెప్పి వారు వెళ్లిన చోట ఒక్కమాట పర్యావరణం గురించి కూడా చెప్పమని అడుగుతున్నాను. ఇప్పుడు కొన్ని వీడియో సీడీ లు కూడా రూపొందించాను. భవిష్యత్తులో గ్రీన్‌ ప్రొడక్ట్స్‌ని రూపొందించాలనుకుంటున్నాను. నేను మారాను... విద్యార్థుల్ని మారుస్తున్నాను... ఆ మార్పు విద్యార్థుల నుంచి తల్లిదండ్రులకు వెళ్తోంది. వారూ మారితే ఈ సమాజం మారుతుంది. పచ్చని భూగోళం ఏర్పడుతుంది. ఈ భూమి భవిష్యత్తు మనందరి చేతుల్లోనే ఉంది అని చెప్పడమే నా ఉద్దేశ్యం.

జయప్రకాశ్‌ ఫోన్‌ నెంబర్‌ : 98663 96569

Comments

Anonymous said…
Awesome. Mr. Naresh I got 4oo calls on a single day. Most of the people appreciated the way you presented the content. Thanks a lot as you connected me to great people across the state.

Jayaprakash Nambaru
www.greenplanetvisions.net
వేణు said…
జయప్రకాశ్ గారూ, ధరిత్రీ దినోత్సవ సందర్భంగా ఏపీ ఫారెస్ట్ అకాడమీలో మీ పాట ‘ఓ డాడీ...’ నృత్యరూపకం చూశాను ఇవాళే. చాలా బాగుంది. మీకూ, మీ కృషిని ఈ టపా ద్వారా అందించిన నగేశ్ గారికీ అభినందనలు!

Popular posts from this blog

ఈ తిట్లు వింటే మీరూ తెగ నవ్వుతారు..

తిట్టడం ఒక యోగం.. తిట్టించడం ఒక భోగం.. తిట్టలేకపోవడం... ఒక రోగం. అదేంటి? జనరల్‌గా ‘నవ్వు’ గురించి కదా ఇలా చెప్తారు. ఇక్కడ నవ్వుకి.. తిట్లకి సంబంధం ఉంది. అందుకే అలా. ఏడుపొస్తే ఆపుకోవడం.. కోపమొస్తే తిట్టకపోవడం.. సెల్‌ఫోన్‌లో బ్యాలెన్స్ ఉండీ అవుట్‌గోయింగ్ చేయలేకపోవడం లాంటిది. అందుకే చీవాట్లెట్టండి. ఫన్నీగా.. తిట్ల గురించి కూడా ముచ్చట్లా? అని తిట్టుకోకండి. గూట్లో దాచిపెట్టి గూగుల్‌లో వెతికే రోజులివి. దేనికోసమో ‘యా’లో సెర్చ్ చేస్తుంటే.. What is the meaning of telugu word ne dumpa tega? (నీ దుంప తెగ అనే తెలుగు పదానికి అర్థమేంటి?) అని ఒక ప్రశ్న కనిపించింది. అడిగింది లండన్‌లో ఉండే మన తెలుగాయనే. ఇండియాకి వచ్చినప్పుడు ఆయన్ని ఎవరు తిట్టారో తెలియదు కానీ.. దానికి ఇద్దరు సమాధానాలిచ్చారు. మొదటిది ఇది తెలుగులో వ్యవహారిక పదం. కాని లిటరల్‌గా అనువదించడానికి సరైన అర్థం లేదు. దీన్ని రకరకాల సందర్భాల్లో వాడతారు. కోపంగా ఉన్నప్పుడు, ఫ్రస్టేషన్‌లో ఇలా తిడతారు. ఆశ్చర్యమేసినప్పుడు కూడా వాడతారు. దీని అర్థం నిజంగా తెలుసుకోవాలంటే.. ఈ మాట అనేవాళ్ల టోన్, ఫేసియల్ ఎక్స్‌వూపెషన్స్ చూడాల్సిం...

ప్రేమే కదా(కాదు) జీవితం

ప్రేమే కదా జీవితం అంటారు కొందరు. ప్రేమే కాదు జీవితం అంటారు ఇంకొందరు. ఈ రెండూ భిన్న ధృవాలు. రైలు పట్టాలు. ఎప్పుడూ కలవవు. కానీ అవి అతని జీవితంలో కలిశాయి. అదే విధి ఆడిన వింత నాటకం. పది మందీ నేర్పలేని గుణపాఠం. మాదో చిన్న పల్లెటూరు. వందల్లో ఇల్లు. మందల్లా మనుషులు. ఎవరి పోకడ వారిది. చీమ కదిలినా గుసగుస. అమ్మాయిలతో మాట్లాడటం... అదో పెద్ద తప్పు. నా స్నేహితుని పేరు వెంకట్‌. పెళ్లంటూ చేసుకుంటే ప్రేమించే చేసుకోవాలని వాడిదో కోరిక. కానీ ఏ అమ్మాయీ నచ్చేది కాదు. వెంకట్‌ హైదరాబాద్‌లో జాబ్‌ చేస్తుండేవాడు. చాలా రోజుల తర్వాత సంక్రాతికి ఊరొచ్చాడు. మా ఊళ్లో సంక్రాంతి క్రీడోత్సవాలు ఘనంగా జరుగుతాయి. అప్పుడు ఊరంతా అక్కడే. కబడ్డీ ఫైనల్స్‌. అందరి కళ్లూ వారిపైనే. కానీ వెంకట్‌ కళ్లు మాత్రం ఎవరికోసమో వెతుకుతున్నాయి. అప్పుడు కనిపించింది ఓ అమ్మాయి లంగా ఓణీలో. సినిమాల్లో తప్ప ఓణీలో అమ్మాయిని చూసి చాలా రోజులైందట. అలానే చూస్తుండి పోయాడు. సడన్‌గా ఆ అమ్మాయి వెంకట్‌ వైపు చూసింది. ఆమె చూపుల్లో కోపం. అతని చూపుల నుండి తప్పించుకోవాలని ఆమె అటూ ఇటూ తిరగసాగింది. కానీ వెంకట్‌ చూపులు ఆమె వెంటే పరుగెత్తాయి. ఎవరా అమ్మాయి? ఆరా...

మరిచిపోలేని బహుమతి

నేను అప్పుడు ఏడో తరగతి చదువుతున్నా. ఓ మోస్తారుగానే చదివేవాడిని. ఒక రోజు లెక్కల మాష్టారు నారాయణగారు పాఠం చెబుతున్నారు. ఒక లెక్క ఉదాహరణగా చెప్పి రెండో లెక్క మాతో చేయించేవారు ఆయన. అలా ఒకరోజు ఎవరు త్వరగా చేస్తే వాళ్లకు ఒక బహుమతి ఇస్తానన్నారు. నేను టకటకా మొదలెట్టా. నాకంటే బాగా లెక్కలు చేసేవారు మాత్రం "మాష్టారూ! ఏం గిఫ్ట్‌ ఇస్తారు? ఇప్పుడే ఇస్తారా తర్వాత ఇస్తారా?'' ఇలా ప్రశ్నలు అడుగుతున్నారు. నేను ముందుగా చేసి చూపించా. ఆయన వెంటనే తన జేబులోంచి పెన్ను తీసి నాకు బహుమతిగా ఇచ్చారు. ఆ పెన్ను కొన్ని సంవత్సరాల పాటు పోగొట్టకుండా కాపాడుకున్నా. నేను ఇంటర్‌ చదివేప్పుడు మా క్లాసులో స్వప్న అని ఒక ఫ్రెండ్‌ ఉండేది. ఎవరిదైనా పుట్టినరోజు ఉంటే క్లాస్‌లో వాణి మేడమ్‌ సమక్షంలో ఘనంగా జరుపుకునే వారం. మా క్లాసులో చాలా తక్కువ మందే ఉండేవారు. అలా ఒకరోజు నా పుట్టినరోజు వచ్చింది. క్లాస్‌లోనే కేక్‌ కట్‌ చేయించారు. ఒకరి పుట్టిన రోజు వస్తుందంటే ఎలాగూ రెండు మూడు రోజుల నుంచి చర్చలు జరుగుతాయి. కాబట్టి అందరూ గిఫ్ట్‌లు తీసుకుని వచ్చారు. కానీ స్వప్న మాత్రం నాకు ఎలాంటి బహుమతి ఇవ్వలేదు. (అంటే బహుమతి కోసమే పుట్టిన రోజు...